Η Όντρεϊ (Ντεράγκ Κάμπελ) πηγαίνει στη Βιβλιοθήκη Χάουτον του Χάρβαρντ για να εξετάσει μια συγκεκριμένη συλλογή επιστολών και ξετυλίγει μια μικρή καταιγίδα. Η συλλογή περιέχει, ανάμεσα σε άλλα, την αλληλογραφία δύο Πολωνών ποιητών που είχαν εκτοπιστεί, της προγιαγιάς της, Ζόφια Μποχντανοβίτσοβα, και του Γιόζεφ Βίτλιν, οι οποίοι αντάλλασσαν επιστολές μεταξύ 1957 και 1964. Η Όντρεϊ είναι η λογοτεχνική εκτελέστρια της κληρονομιάς της προγιαγιάς της, και αυτές οι επιστολές έχουν κλαπεί. Μετακινώντας την αφήγηση μπρος-πίσω στο χρόνο, η ταινία εξερευνά τόσο τις λεπτομέρειες αυτής της ίντριγκας όσο και τις συναισθηματικές της συνέπειες. Στην τρίτη ταινία μιας σαγκα που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε Όντρεϊ Μπενάκ, Αρχειακή Ντετέκτιβ, η Όντρεϊ βυθίζεται στον οικείο χώρο μιας ξεχασμένης καλλιτέχνιδας, αντιμετωπίζοντας τις επιστολές της ως αντικείμενα και, κάνοντας αυτό, συναντά τον ίδιο τον ιστό της λήθης και αντιμετωπίζει τις αδικίες της, ένα κλειστό σύστημα γνώσης και κύρους που αφήνει πολλούς πίσω.
Audrey (Deragh Campbell) goes to Harvard’s Houghton Library to look at a particular collection of letters and unravels a little storm. The collection contains, among many things, a correspondence between two polish poets displaced, her great-grandmother, Zofia Bohdanowiczowa, and Jozef Wittlin, who wrote to one another between 1957 and 1964. She is the literary executor of her great-grandmother’s estate, and these letters have been purloined. By moving forward and backward in time, the film explores both the details of this intrigue and its emotional implications. In the third film of a saga we could call Audrey Benac, Archival Detective, Audrey immerses herself in the intimate space of a forgotten artist by facing her letters as objects and, by doing so, encounters the very fabric of oblivion and faces its injustices, a closed system of knowledge and prestige that leave many behind.
