Μετά την απώλεια έρχεται το κενό. Εκεί βρίσκουμε την Όντρεϊ (Ντέραγκ Κάμπελ), μια γυναίκα βουτηγμένη στο πένθος, να ζητά από τα αντικείμενα γύρω της σύμπτωση και παρηγοριά. Βυθισμένη σε κατάσταση βαθιάς θλίψης, η αντίληψή της φαίνεται να την εξαπατά αλλά ταυτόχρονα ενισχύεται ξαφνικά. Σημασίες αρχίζουν να εμφανίζονται από κάθε γωνιά της εμπειρίας και, μέσα από τα έργα της Χίλμα αφ Κλιντ και του Βασίλι Καντίνσκι, αρχίζει να νιώθει μια αληθινή σύνδεση με όσους έχουν πλέον φύγει. Το χρώμα και η υφή αρχίζουν να μιλούν. Είναι αυτή μια διαδικασία μαγικής σκέψης; Ή μήπως οι ζωγραφιές είναι πραγματικά μια πύλη μεταξύ κόσμων; Το Point and Line to Plane είναι περισσότερο κίνηση παρά διαλογισμός είναι η υλοποίηση της αισθητηριακής φύσης της θλίψης.
After loss comes the void. This is where we find Audrey (Deragh Campbell), a woman drenched in grief, asking objects around her for coincidence and comfort. Immersed in a state of profound mourning, her perception seems to be deceitful and is suddenly enhanced. Meanings start to appear from every corner of experience and, through the works of Hilma af Klint and Wassily Kandinsky, she starts feeling a true connection with those who are now gone. Colour and texture begin to speak. Is it a process of magical thinking? Or are paintings really a portal between worlds? Point and Line to Plane is more of a movement than meditation, it is a materialization of the sensorial nature of sorrow.
