Η οθόνη είναι ένα ουδέτερο στοιχείο στην εμπειρία της παρακολούθησης ταινιών. Ή μήπως όχι; Προβάλλει όνειρα αλλά είναι ταυτόχρονα και ο αποδέκτης των δικών μας ονείρων. Είναι το όχημα που μεταφέρει την εικόνα στο κοινό – αλλά μήπως παρακολουθεί κι αυτή το κοινό ταυτόχρονα; Είναι μια συνεννοημένη μεμβράνη που τα μέλη του κοινού μπορούν να διαπεράσουν και η οποία αλληλεπιδρά με τους θεατές, παρά την φαινομενική της παθητικότητα; Ίσως – για όλα τα παραπάνω.
The screen is a neutral element in the film-going experience. Or is it? It projects dreams but is also the receptacle of our dreams. It’s the vehicle for delivering the image to an audience – but does it also watch the audience at the same time? Is it a complicitous membrane which audience members can penetrate and which interacts with the spectators, despite its seeming passivity? Maybe – to all of the above.