Ένα μικρό κορίτσι και ένας τυφλός άνδρας που κοιτάζουν μια λίμνη που θολώνει τα όρια του χώρου. Δύο ηθοποιοί που συναντιούνται ως εραστές για να κάνουν πρόβες σε ένα παλιό θεατρικό έργο σε μια νότια χώρα. Δύο ηλικιωμένοι άνδρες που ζουν μέσα σε έναν κάδο σκουπιδιών μπροστά στο Κογκρέσο της ίδιας νότιας χώρας. Ένας γιος σε διαρκή αποχαιρετισμό με τη γηραιά μητέρα του, μια τυφλή πιανίστρια καταδικασμένη να παίζει το “Moonlight” του Μπετόβεν, επειδή είναι το μόνο κομμάτι που θυμάται ακόμα απ’ έξω. Δύο σκηνοθέτες, ίσως υπεύθυνοι για όλα τα παραπάνω, που γυρίζουν τρένα, φεγγάρια και αφιερώνουν τον χρόνο τους σε μια δραστηριότητα που κανείς δεν ξέρει αν ακόμα υπάρχει: τον κινηματογράφο.
A little girl and a blind man staring at a lake that blurs the limits of space. Two actors coming together as lovers to rehearse an old play in a southern country. Two old men living inside a rubbish bin in front of the Congress of that same southern country. A son in perpetual farewell with his aging mother, a blind pianist condemned to play Beethoven’s Moonlight, because it is the only piece she still remembers by heart. Two filmmakers, perhaps responsible for all of the above, shooting trains, moons, and devoting their time to an activity that no one knows if it still exists: cinema.
